21 grudnia witamy zimę astronomiczną i zarazem najkrótszy dzień w roku. Mimo to polecamy wygospodarowanie wolnego czasu na spacer pośród uroków przyrody oliwskiego zoo oraz zapoznanie się z przyrodniczymi i świąteczno – magicznymi ciekawostkami o uroczej jemiole. Jemioła pospolita (Viscum album) jest półpasożytem. Oznacza to, że ma zdolność do fotosyntezy, a od rośliny żywiciela czerpie substancje odżywcze za pomocą specjalnego systemu ssawek. Jemioła najczęściej obiera sobie drzewa liściaste, na iglastych występują rzadsze podgatunki: jemioła rozpierzchła i jemioła jodłowa. Białawe kulki o lepkim miąższu stanowią przysmak jemiołuszki (Bombycilla garrulus) i paszkota (Turdus viscivorus).
Ciekawostki :
- Pędy jemioły wykładane były niegdyś zimą, jako wartościowy przysmak żubrów, jeleni, saren i zajęcy, bogaty w witaminy i wapń. Podobno już w IV w. p.n.e. stosowano je również do karmienia zwierząt domowych – bydła i koni.
- Choć może to niechlubna ta nazwa półpasożyt, ale zapisał się on w dziejach ludzkości. Jemioła jest rośliną leczniczą, a zarazem trującą.
- Pierwszym, który opisał jej właściwości lecznicze i występowanie był Teofrast, uczeń Arystotelesa.Współczesna medycyna nadal wykorzystuje cenne właściwości tego wyjątkowego ziela.
- Dawniej w niektórych regionach Polski wkładano jemiołę do kolebki dziecka, by odpędzić strachy.
- Niegdyś wierzono, że obecność jemioły ochroni dom przed złymi mocami i demonami, odpędza uroki, zapobiega nieszczęściom, a sprowadza powodzenie i bogactwo.
- Jemioła też miała powodować, że zwierzęta stawały się posłuszne. Np. zalecano by krowę, która sprawia problemy uderzyć trzy razy rózgą z tego ziela.
- Zwyczaj całowania pod jemiołą wywodzi się ze staroceltyckiej tradycji.
- W dzień Bożego Narodzenia na ziemi sieradzkiej obijano jemiołę obuchem i kładziono z woskiem do uli pszczół, żeby było dużo miodu.
